[ داستان نوح ( ع ) ] تفسير : وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا نُوحاً إِلَى قَوْمِهِ فَقَالَ يَاقَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لَكُم مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ أَفَلَا تَتَّقُونَ از اين آيه تا آيهء 54 خداوند به ذكر عدهء زيادى از اقوام پيامبران گذشته و طغيان و عصيان آنها در برابر پيامبران خود پرداخته و نامى از خود آنها نياورده جز از نوح نبى در آغاز آنها و موسى و عيسى در آخر آنها . و نوح نخستين پيامبر از پيامبران اولواالعزم است كه داراى شريعت مستقل و كتاب آسمانى بوده و نخستين كسى است كه عليه بتان و بت‌پرستان قيام كرده و بيش از نهصد سال مبارزه نموده و از ميان امت‌هاى گذشته امتى ظالم‌تر و طاغىتر از قوم نوح نبوده است . و ظاهر حال اين است كه اكثريت قاطع نسل بشر آن اعصار مشرك بوده‌اند به توهم اين كه خداى بزرگ و خالق جهان هستى شأنش بالاتر از اين است كه بشر به او متوجه شود و از او حاجت بطلبد ، پس بايد به وسيلهء اشخاص يا اعيان خارجيه كه داراى قداست‌اند نظير بت‌ها و ستارگان و فرشته‌ها و برخى عباد و صالحان به او متوسل شد تا آنها شفيع و مقرِّب گردند . معناى آيه : و حقيقت اين است كه ما نوح را به سوى قوم خود فرستاديم ( مراد از قومش همهء امت او ، و مراد از امت همهء بشرهاى روى زمين در عصر او بوده و از اين جهت است كه چون قوم به طوفان هلاك شدند احدى در روى زمين غير از كشتىنشينان نمانده بود ) . پس نوح به آنها گفت : اى قوم من ، خدا را بپرستيد كه شما را جز او معبودى و إله قابل پرستشى نيست ، پس آيا پروا نداريد ، يعنى از غضب و عذاب او نمىهراسيد ؟ ! فَقَالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِن قَوْمِهِ مَا هذَا إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُرِيدُ أَن يَتَفَضَّلَ عَلَيْكُمْ وَلَوْ شَاءَ اللَّهُ لَأَنزَلَ مَلَائِكَةً مَا سَمِعْنَا بِهَذا فِى آبَائِنَا الْأَوَّلِينَ يعنى : اشراف و اعيان قوم نوح كه كفر ورزيده بودند در ميان مجتمع خود گفتند : اين نوح جز بشرى همانند شما نيست ، او مىخواهد كه بر شما برترى جويد و به نام دعوت به خدا و تشريع دينى بر شما رياست كند ، و اگر خدا مىخواست پيامبر بفرستد فرشتگانى نازل مىكرد كه شما را هدايت نمايند ، ما هيچ‌گاه اين مطلب را يعنى ادعاى نبوت از بشر را